Cela śmierci – ostatnie słowa skazańców

Ludzie popełniający przestępstwa zasługują na karę adekwatną do popełnionego czynu. W Polsce najwyższą możliwą karą jest kara dożywotniego więzienia. Dla jednych świadomość spędzenia za kratkami reszty swoich dni może być przytłaczająca, dla innych zaś, może być wybawieniem od kary śmierci, która obowiązuje w wielu stanach Stanów Zjednoczonych. Jednym z miejsc w USA, w którym wykonuje się karę śmierci jest Texas. Strona internetowa tamtejszego Wydziału Wymiaru Sprawiedliwości zawiera na chwilę obecną ponad 520 rejestrów wykonanych egzekucji. Każda sprawa zawiera dane skazańca, opis popełnionej zbrodni, oraz ostatnie słowa, jakie wypowiedział przed egzekucją. Niektórzy skazańcy w ostatniej chwili życia chcą przekazać, jak bardzo kochają swoją rodzinę i przepraszają za uczynione zło. Inni do samego końca zapewniają, że są niewinni. Są też tacy, którzy w ogóle zrezygnowali z wygłoszenia ostatniej mowy pożegnalnej.

Przytoczę kilka przykładów spraw.

1. Marvin Lee Wilson, stracony 7 sierpnia 2012 roku przez wstrzyknięcie trucizny.

Skazaniec 1Skazany za zastrzelenie 21-letniego Jerry’ego Roberta Williamsa. Wilson uprowadził i postrzelił Williamsa w bloku numer 1500 na Verone w Beaumont. W przeszłości wielokrotnie jego czyny były wpisywane do policyjnych kartotek.

Ostatnie słowa: Bohannon, Peg i Kim, kocham was wszystkich. Synu, prowadź dobrze swoje życie z Christ i ze swoją matką. Uściskaj ode mnie mamę i powiedz, że ją kocham. Wszyscy rozumiecie, że przybyłem tutaj jako grzesznik, a wychodzę jako święty. Zabierz mnie do domu Jezu, zabierz mnie do domu Panie, zabierz mnie do domu Panie. To, że jeszcze nie odszedłem musi być cudem. Ja jestem cudem. Widzę cię Rich. Nie płacz synu, nie płacz dziecko. Kocham was wszystkich. Jestem gotów.

2. Ramiro Hernandez, stracony 9 kwietnia 2014 roku przez wstrzyknięcie trucizny.

Skazaniec 215 października 1997 roku, Kerrville w Teksasie. Hernandez pracował jako pomocnik 49-letniego białego mężczyzny. Nocą włamał się do jego posiadłości i zatłukł metalową rurą na śmierć. Następnie związał żonę ofiary i wielokrotnie zgwałcił.

Ostatnie słowa: Po pierwsze, chciałbym podziękować Bogu za to, że pozwolił mi zobaczyć moją rodzinę. Mówię to z miłością, przepraszam. Mówię to z miłością do mojej rodziny i do Boga, kocham was. Jestem szczęśliwy i chciałbym powiedzieć to w imieniu mojej rodziny, kocham was wszystkich. Jestem szczęśliwy. Patrzę w oczy mojej rodziny i widzę smutek. Nie smućcie się. Ja jestem szczęśliwy. Przepraszam za to, co zrobiłem. Miejcie na uwadze, że jestem szczęśliwy do samego końca. Do rodziny mojego szefa – kocham was. Młodzi ludzie, słuchajcie swoich rodziców; zawsze róbcie to, o co was proszą, chodźcie do szkoły, uczcie się na własnych błędach. Bądźcie ostrożni, zanim cokolwiek podpiszecie swoim nazwiskiem. Bóg jest z wami wszystkimi. Bóg jest jedynym świadkiem, który wie, co zaszło tamtej nocy. Ja, Ramiro Hernandez, mówię to z wielką miłością do młodych ludzi, słuchajcie proszę swoich rodziców. Żyjcie pełnią życia, bo żyjecie tylko raz. Do systemu więziennictwa, chciałbym wam wszystkim podziękować. Podziękowania dla strażników i dla naczelnika, którzy będą świadkiem tego. Mówię to z ogromną miłością i w ogromnym szczęściu. Nie mam żalu, nikogo nie winię. Wszystko co mam, to miłość. Miłość zwycięży. Dziękuję ci Boże. Idę z tobą.

3. Douglas Feldman, stracony 31 lipca 2014 roku przez wstrzyknięcie trucizny.

Skazaniec 3Nocą 24 sierpnia 1998 roku w Piano, Feldman postrzelił ze skutkiem śmiertelnym 18-letniego kierowcę ciężarówki. Świadkowie zdarzenia widzieli Feldmana jadącego motocyklem u boku ciężarówki, oddającego wielokrotnie strzały w kierunku kabiny kierowcy. Policyjne raporty mówią łącznie o 12 pociskach, które trafiły w szoferkę, skutkując śmiercią znajdującego się w niej kierowcy. Około 30 minut później w Dallas, Feldman podjechał do zaparkowanej 18-kołowej ciężarówki i ponownie oddał strzały w kierunku kolejnego mężczyzny. Wystrzelił 4 pociski, które spowodowały śmierć ofiary. 23 sierpnia 1998 roku, około 9 strzałów padło w kierunku lokalnego dilera Volksvagena w Richardson, niszcząc okna i inne przedmioty. 5 września ktoś dwukrotnie strzelił ze strzelby do ofiary na parkingu przed jedną z restauracji w Dallas. Raporty balistyczne dowiodły, że wszystkie te ataki zostały dokonane za pomocą tej samej, 9-milimetrowej broni, którą posiadał Feldman.

Ostatnie słowa: Niniejszym uznaję  Roberta Stevena Everetta i Nicholasa Velasqueza winnych zbrodni popełnionych przeciwko mnie, Douglasowi Alanowi Feldmanowi. Uznaję ich obu winnych. Oświadczam, że skazuję obu na śmierć, którą ja poniosłem w sierpniu 1998 roku. To od tego momentu stan Teksas przetrzymuje mnie siłą, nielegalnie w zamknięciu od 15 lat. Protestuję wykonaniu egzekucji na mnie i domagam się natychmiastowego uwolnienia.

4. Jefferey Demond Williams, stracony 15 maja 2013 roku przez wstrzyknięcie trucizny.

Skazaniec 419 maja 1999 roku Williams prowadził skradziony samochód. 30-letni, biały funkcjonariusz policji zatrzymał jego pojazd w celu aresztowania przestępcy. Williams postrzelił policjanta w klatkę piersiową i uciekł. Policjant zdołał wrócić do radiowozu i wezwał pomoc przez radio. Niestety zmarł w wyniku odniesionych obrażeń.

Ostatnie słowa: Wy durni policjanci. Przestańcie z tym zabijaniem tych wszystkich dzieciaków. Przestańcie zabijać niewinnych dzieciaków, mordować młode dzieci. Gdy ja jednego zabiję, czy zastrzelę, wszyscy chcecie zabić mnie. Bóg ma plan na wszystko. Słyszycie? Kocham każdego, kto kocha mnie. Nie darzę miłością nikogo, kto nie darzy nią mnie.

5. Jonathan Green, stracony 10 października 2012 roku przez wstrzyknięcie trucizny.

Texas Execution21 czerwca 2000 roku w hrabstwie Montgomery w Teksasie, Green porwał 12-letnią, białą dziewczynkę, swoją sąsiadkę, z jej domu a następnie zabrał do swojego mieszkania, gdzie ją udusił. Ofiara została ponadto wykorzystana seksualnie. Green zakopał ofiarę na swoim podwórku. Po rozpoczęciu poszukiwań zaginionej przez policję, Green wykopał ciało dziewczyny i przeniósł do swojego mieszkania, gdzie owinął kocem i ukrył w torbie na pranie, w pobliżu stojącego tam krzesła. Śledczym zeznawał, że ktoś podrzucił ciało dziewczyny na jego posesję.

Ostatnie słowa: Jestem niewinnym człowiekiem. Nikogo nie zabiłem. Wszyscy zabijacie niewinnego człowieka. Moja lewa ręka tak strasznie boli. Tak bardzo boli.

6. Keith Steven Thurmond, stracony 7 marca 2012 roku przez wstrzyknięcie trucizny.

Skazaniec 625 września 2001 roku w Magnolii, Keith Thurmond zastrzelił swoją żonę Sharon Anne Thurmond, z którą przebywał w separacji i jej chłopaka, Guya Seana Fernandeza. Świadkiem morderstwa kobiety był jej 8-letni syn. Chłopiec zeznał policji, że widział swojego ojca z bronią w ręku, goniącego mamę po podwórku, podczas gdy Fernandez uciekł do domku kempingowego. Widział, jak Keith kilkukrotnie strzela do swojej żony, a następnie widział go biegnącego do przyczepy Fernandeza. Wtedy ponownie usłyszał kilka strzałów i uciekł do domu taty, na przeciwko. Keith Thurmond zabarykadował się w swoim domu razem z synem, którego później wypuścił, jednak sam pozostał w domu z przynajmniej jedną sztuką broni. Poddał się po kilku godzinach.

Ostatnie słowa: Wszystko co chcę powiedzieć to to, że jestem niewinny. Nie zabiłem swojej żony. Jack Leary zabił moją żonę a później jej dilera narkotykowego Guya Fernandeza. Nie myślcie, że ja to zrobiłem. Bill, przysięgam na Boga, że jej nie zabiłem. Dalej, skończcie to już. Możecie tego zasmakować.

7. Steven Woods, stracony 13 września 2013 roku przez wstrzyknięcie trucizny.

Skazaniec 7Jest to jeden z głośniejszych przypadków wykonania egzekucji, gdyż do samego końca walczono o jej odroczenie, a sam skazany jeszcze w mowie pożegnalnej zapewniał, że to nie on dokonał zbrodni. Po dziś dzień działa strona internetowa poświęcona Stevenowi Woodsowi. Poniżej przytaczam oficjalne podsumowanie zdarzenia.

5 lutego 2001 roku w The Colony, Woods i jego kompan Marcus Scott Rhodes użyli pistoletu kalibru 9 milimetrów, pistoletu kalibru .45 i noża, do zabicia 21-letniego mężczyzny. Strzelili sześciokrotnie w jego głowę i czterokrotnie dźgnęli w szyję. Zginęła również biała, 19-letnia kobieta, która otrzymała 2 strzały w głowę, jeden w kolano, a także poderżnięto jej gardło. Woods z drugim napastnikiem zabrali ofiarom kluczyki do samochodu, plecaki, telefon komórkowy i kilka innych rzeczy osobistych.

Ostatnie słowa: Nie jesteście świadkami egzekucji, jesteście świadkami morderstwa. Jestem oskarżony o czyny, które popełnił Marcus Rhodes. Nigdy nikogo nie zabiłem, nigdy. Kocham cię mamo. Kocham cię Tali. To jest niesprawiedliwe. To wszystko jest złe. Nie mogę uwierzyć, że pozwolicie Marcusowi Rhodesowi odejść wolno. Sprawiedliwość mnie zawiodła. Ktoś kompletnie spaprał tę sprawę. Kocham cię mamo. Naczelniku, jeśli masz teraz ochotę kogoś zamordować, zrób to śmiało. Naciśnij spust. To nadchodzi. Czuję, jak to nadchodzi. Żegnajcie.

8. Lee Taylor, stracony 16 czerwca 2011 roku przez wstrzyknięcie trucizny.

Skazaniec 8

W 1995 roku, w wieku 16 lat Taylor został skazany za zabójstwo starszego mężczyzny, podczas dokonywania napadu. W trakcie odbywania kary dożywotniego więzienia za popełniony czyn w stanowym więzieniu w Telford, Taylor został członkiem Bractwa Aryjskiego. Jego współwięzień, Daniel Richbourg, został okradziony, a podejrzenie padło na Dontę Greena, który dokonał rabunku. Taylor i Richbourg poczynili plany, by się zemścić.

Następnego dnia więźniowie zostali wypuszczeni ze swoich cel, aby mogli udać się na śniadanie. Taylor podszedł do Greena, obrócił w jego kierunku i uderzył pięścią. Następnie objął go ręką za szyję i zaczął dźgać w klatkę piersiową własnoręcznie zrobionym szpikulcem, przypominającym ten do kruszenia lodu. Po wszystkim wrzasnął do leżącej ofiary, „Właśnie to dostaje się za kradzież”. Podczas zadawania ciosów przez Taylora, Richbourg wywijał zrobionym przez siebie narzędziem przed innymi więźniami, aby odpędzić ich od udzielenia pomocy bezbronnej ofierze. Greenowi zadano około 30 ciosów w klatkę piersiową. Taylor twierdził, że zrobił to w samoobronie.

Ostatnie słowa: Jennifer, kocham cię. Mamo, kocham cię. Rick, dbaj o siebie. Do was wszystkich, broniłem się, zabijając członka waszej rodziny. Więzienie jest złym miejscem. Byłem ośmiu na mnie. Nie planowałem go zabić. Przepraszam, że go zabiłem, jednak nie siedziałby w więzieniu, gdyby był świętym człowiekiem. Mam nadzieję, że wszyscy to rozumiecie. Kocham cię skarbie.

Mam nadzieję, że ludzie zrozumieją tę cmentarną niesprawiedliwość, wykonywaną przez stan. W celach śmierci znajduje się 300 skazanych i nie każdy z nich jest potworem. Teksański wymiary sprawiedliwości jest bardzo nieludzi i niesprawiedliwy. Nie jest sprawiedliwym zabić kogoś, tylko dlatego, że ja zabiłem jednego z waszych. Każdy się zmienia, prawda? W życiu chodzi o zdobywanie doświadczenia i zmiany.

Kocham cię Jennifer. Mamo, kocham cię i wszystkich moich przyjaciół, których poznałem na przestrzeni lat i którzy zawsze tam dla mnie byli. Jestem gotów na teleportację. Kocham cię skarbie.

Mam nadzieję, że to, co zobaczycie, nie usatysfakcjonuje was, patrzeć, jak człowiek umiera.

9. Billy John Galloway, stracony 13 maja 2010 roku przez wstrzyknięcie trucizny.

Skazaniec 98 września 1998 roku w Greenville, Galloway i trzy inne osoby poznały 40-letniego, białego mężczyznę w jego pokoju motelowym. Cała czwórka opuściła motel używając wypożyczonego przez ofiarę samochodu, po czym przejechali 3 bloki dalej, gdzie zatrzymali się na parkingu. Ofiara wyszła z samochodu, a wtedy została kilkukrotnie uderzona przez Gallowaya młotkiem w głowę. Jeden ze wspólników Gallowaya dodatkowo kilkukrotnie uderzył ofiarę w głowę, używając konaru drzewa. Pozostała dwójka przeniosła ciało do budynku i ograbiła z portfela. Mordercy uciekli z miejsca zbrodni wypożyczonym przez ofiarę samochodem. Zostali zatrzymani podczas rutynowej kontroli drogowej w San Antonio.

Ostatnie słowa: Gdybym mógł się cofnąć w czasie i zmienić przeszłość, ale teraz niczego już nie mogę zrobić. Przepraszam. Kocham cię Adonya. To wszystko.

10. Gregory Wright, stracony 30 października 2008 roku przez wstrzyknięcie trucizny.

Skazaniec 10Donna Duncan Vick była 52-letnią wdową, która spotkała bezdomnego Grerogy’ego Wrighta stojącego na ulicy z plakietką „Wykonam pracę za jedzenie”. Pani Vick zaproponowała Wrightowi, oraz jego przyjacielowi Johnowi Adamsowi miejsce do spania w swoim domu, w zamian za wykonywanie robót domowych. Wright był uzależniony od kokainy.

Tydzień później, Adams pokierował policję do sypialni Donny Vick, gdzie znalazł ją pobitą i zadźganą. W nocy morderstwa, Wright, Adams i Vick pojechali do lokalnego klubu, gdzie przebywali do godziny 2 nad ranem. Po powrocie do domu, pani Vick przygotowała posiłek, po czym wszyscy poszli spać. Jakiś czas później, dwójka mężczyzn uzbrojona w podręczny nóż Adamsa i rzeźnicki nóż z kuchni pani Vick, wtargnęła do jej sypialni, po czym zadźgali ją na śmierć. Wright i Adams okradli dom, zabierając m.in. mikrofalówkę, odtwarzacz płyt CD, telewizor, odtwarzacz wideo, sprzęt komputerowy i nowo zakupioną podkaszarkę ogrodową. Całość załadowali do samochodu ofiary i zawieźli do dziupli, gdzie wymienili łupy na narkotyki.

Następnego dnia Adams poprosił pracownika jednego ze sklepów z filmami wideo, aby ten zadzwonił na policję, ponieważ chce się przyznać do popełnienia morderstwa. Po przyjeździe policji, zaprowadził ich do zwłok ofiary.Wskazał również kryjówkę, w której Wright często bywał. Znaleźli go tam wraz z zakrwawioną parą jeansowych spodni. Na zewnątrz kryjówki znaleziono również zakrwawiony nóż. Przeprowadzone badania dowiodły, że krew na znalezionych przy Wright’cie rzeczach należała do Donny Vick. Adams wziął całą odpowiedzialność za popełnienie zbrodni na siebie, jednak później wycofał swoje zeznania.

Ostatnie słowa: Powstało wiele niedomówień i problemów w określeniu sprawcy tej zbrodni. Wiem, że wszyscy chcecie ujawnienia prawdy. Donna nigdy nie chodziła do naszych melin. John Adams kłamał. Poszedł na policję i opowiedział im swoją historyjkę. Zawarł układy, by tylko nie pójść do więzienia. Ja wyszedłem z domu i zostawiłem go tam. Jedynym czynem, który popełniłem, było nie doniesienie na niego. John Adams jest tym, który zabił Donnę Vick. Przeszedłem test na wariografie, który potwierdził, że mówię prawdę. John Adams nigdy nie zgodził się na takie badanie. Ja zrobiłem wszystko, co było w mojej mocy. Donna Vick pomogła mi – zabrała mnie z ulicy. Byłem kierowcą ciężarówki, moje prawo jazdy ciągle było ważne. Donna dała mi wszystko, o co tylko mogłem poprosić. W zamian pomagałem jej na podwórku i w ogrodzie. Zapytała mnie, czym znam kogoś jeszcze, kto mógłby pomóc w pracach przy domu. Sam jestem chrześcijaninem jak ona, więc wskazałem Johna Adamsa. Pojechaliśmy po niego i zabraliśmy go z narkotycznej dziupli. Nie wiedziałem, że ma przeszłość kryminalną. Gdy wróciliśmy, był na strasznym głodzie. Musiał pojechać do Dallas. Byłem w łazience, gdy zaatakował. Jestem głuchy na jedno ucho i myślałem, że ktoś zbyt mocno pogłośnił telewizor. Pobiegłem do sypialni. Próbowałem jej jakoś pomóc, użyłem apteczki pierwszej pomocy, ale było już za późno. Żyły były przecięte na jej gardle. Wbił nóż w jej serce i właśnie ten cios ją zabił. Powiedziałem Johnowi, „oddaj się w ręce policji, albo wiej”. Byłem winien mu przysługę z przeszłości. Dwa, lub trzy dni później, zwrócił się przeciwko mnie. Zrobiłem wszystko, by udowodnić swoją niewinność. Stoi przed wami niewinny człowiek. Kocham swoją rodzinę. Będę na was wszystkich czekał. Tyle mam do powiedzenia.

Tłumaczyłem i opracowałem ja.

Przytaczając powyższe przykłady ostatnich słów osób, którym chwilę później zostało odebrane życie, starałem się wybrać te ciekawe, w jakiś sposób wyróżniające się spośród innych. Bardzo wielu skazańców odnosi się do Boga i swojej rodziny. Postanowiłem pominąć większość z nich. Ciekawym, ale zarazem smutnym przykładem jest sprawa Stevena Woodsa. Opisałem ją tutaj krótko, ponieważ w najbliższym czasie zamierzam opracować osobny, obszerny artykuł na jego temat.

źródła:

  1. https://www.tdcj.state.tx.us/death_row/dr_executed_offenders.html
  2. http://murderpedia.org/
  3. http://www.stevenmichaelwoods.info/
  4. http://www.txexecutions.org/reports/487.asp
  5. https://en.wikipedia.org/